tenor

Sjá, ég boða yður mikinn fögnuð!

Annar tenór – en samt sá sami?

Það var haustið 2003 sem leiksýningin Tenórinn eftir Guðmund Ólafsson kom fyrst á fjalirnar í Iðnó. Sýningin hlaut mikið lof, ekki bara áhorfenda heldur líka gagnrýnenda, sem sögðu meðal annars aðTenórinn væri „besta íslenska sýningin sem ég hef séð um árabil.“ og að „lafhægt væri að pissa á sig af hlátri á Tenórnum“. Næstu árin fóru þeir Guðmundur, í hlutverki Tenórsins, og Sigursveinn Magnússon, í gerfi Undirleikarans geðprúða, vítt um land og sýndu leikritið við mikinn fögnuð. Síðast tróðu þeir upp með verkið haustið 2013 í Iðnó og héldu þar uppá tíu ára afmæli sýningarinnar.

En nú á aldeilis að bæta um betur því Guðmundur hefur skrifaðframhaldsverk um þá félaga, sem heitir Annar Tenór og gerist rúmum ellefu árum eftir að fyrra verkið átti sér stað. Eins og gefur að skilja hefur ýmislegt drifið á daga þeirra á þessum rúma áratug sem liðinn er frá því þeir hittust síðast og aðstæður hins alþjóðlega tenórs hafa gjörbreyst.

Þeir hittast á sviðinu í Iðnó þar sem Undirleikarinn er að undirbúa sig fyrir tónleika þar sem ungur og efnilegur tenórsöngvari ætlar að spreyta sig. Þarna er líka ung, velmeinandi kona, sem sér um tæknimál hússins, sem alheimssöngvaranum finnast nú ekki merkileg.

Að sjálfsögðu er verkið svo stútfullt af tónlist, allt frá dægurlögum til óperuaría.

Leikendur eru Guðmundur Ólafsson, Sigursveinn Magnússon og Aðalbjörg Þóra Árnadóttir. Leikstjóri María Sigurðardóttir.

Til að geta nú rennt mjúklega inn í hið nýja verk þá verður (gamli)Tenórinn sýndur nokkrum sinnum um mánaðarmótin janúar – febrúar og Annar Tenór síðan frumsýndur 28. febrúar og að sjálfsögðu í Iðnó.